Dominique Ampe

Ampe gebeurt het nog subtieler. Je moet al een beetje vertrouwd zijn met zijn oeuvre om het op te merken. Complex zijn zijn schilderijen immers altijd al geweest. hoewel ze op het eerste gezicht helder en overzichtelijk leken: een interieur – wat verweerd en afgeleefd – met een enkele stoel of een tafel. En zeker met een trap of een ladder en een kadertje aan de muur. Op de muren ook nog wat vluchtig gekriebel. Wie langer bleef staan kijken en er zich voor openstelde, kwam misschien wel onder de indruk van de bevreemdende, bij tijden surrealistische sfeer, die als een sluier over het tafereel lag. Of herkende in het kleine tafereeltje aan de muur een meesterwerk van een oude meester of een foto. Of begon zich vragen te stellen, waar die trap of die ladder naartoe leidde. Om uiteindelijk te concluderen dat Ampe’s schilderijen niet zo toegankelijk waren, als ze aanvankelijk leken, maar integendeel vrij hermetisch met allerlei gelaagde betekenissen. Bijna allegorisch zelfs.

In zijn recentste schilderijen heeft Dominique nog een bijkomend niveau ingelast. Vanaf nu duiken er meer en meer schaduwen op. Het zwarte silhouet van een jonge vrouw nestelt zich herhaaldelijk tussen de zichtbare picturale werkelijkheid en de verborgen symbolische betekenislagen. Het is – verklaart Dominique – de schaduw van zijn dachter Sophie. Kwam in zijn eerder werk de menselijke figuur slechts sporadisch voor en dan nog meestal half verborgen, dan heeft ze blijkbaar nu een poominente plaats veroverd.Eens temeer blijft Ampe blijk geven van een schilder- en tekentechniek, die hij dusdanig beheerst, dat hij zich de nodige vrijheid kan permitteren. Het koloriet blijft van eenzelfde esoterische transparantie als vroeger, al nestelt zich af en toe een schuchtere aardekleur tussen de koele grijstinten. De teksten op de muren hebben af en toe hun vluchtigheid verloren en worden makkelijker leesbaar.

Naast zijn prachtig originele werken  zijn ook zijn grafische werken(linosneden enz.) van topkwaliteit.