Heuvelart.nl

Anton Heyboer ( Sabang, 10 februari 1924-Den Ilp, 9 april 2005) was een Nederlands Kunstschilder en etser. Hij woonde met vier vrouwen in een commune te Den Ilp (Landsmeer). De "vijfde" vrouw is zijn kunstverkoopster aan de overkant.Heyboer werd geboren te Sabang, op het Indonesische eiland Pulau Weh (ten noorden van Sumatra), als zoon van een werktuigbouwkundig ingenieur. Vijf maanden later verhuisde het gezin naar Haarlem in 1925 naar Delft; in 1929 naar Voorburg; en van 1933 tot 1938 woonde het gezin op Curaqao. Daarna volgde nog een verblijf inNew York. Heyboer werd opgeleid tot werktuigbouwkundige. Nog vóór het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog keerde het gezin terug naar Haarlem. In 1943 werd Heyboer door de Duitsers opgepakt in het kader van de Arbeitseinsatz, en overgebracht naar een Durchgangslager voor buitenlandse dwangarbeiders te Prenzlauer Berg (Berlijn)  Zeven maanden later keerde hij doodziek terug in Haarlem. Na de Tweede Wereldoorlog vestigde hij zich te Borger. Na een verblijf van een paar maanden in Zuid-Frankrijk werd hij in 1951 enige tijd opgenomen in het psychiatrisch ziekenhuis Santpoort te Bloemendaal. In 1961 vestigde hij zich in een boerderij in Den Ilp. Hij leefde daar samen met drie vrouwen en later met vijf. Heyboer tekende, schilderde en etste. Zijn vrouwen zorgden voor de verkoop. Op 10 april 2002 werd Heyboer Ridder in de |Orde van Oranje-Nassau. Heyboer overleed in zijn slaap op 81-jarige leeftijd op 9 april 2005 in zijn boerderij te Den Ilp en werd enkele dagen later begraven te Purmerland. " Anton Heyboer kreëerde zijn systeem na zijn verblijf in het Provinciaal Ziekenhuis te
Santpoort, waar hij zich in 1951 vrijwillig had laten opnemen om bescherming te vindentegen het normale in de maatschappij die hem niet toestond het proces tot zelfwordingte ondergaan.
"Je moet eierentester worden, zei men. Maandenlang lieten ze mij in allerlei vakbladen
van kippenfokkers kijken of er ergens een eierentester gevraagd werd. Daarvoor was
ik, vond men, alleen nog maar geschikt".
Hij ontwikkelde zijn systeem om langs te leven, zich maatschappelijk te handhaven en
er erkenning als kunstenaar mee te verwerven. Om zo zijn positie als verschoppeling en uitschot, die tot isolement gevoerd had, ongedaan te maken.
"Gemeenheid, valsheid, oneerlijkheid, wantrouwen, argwaan, bezitsdrang, smerigheid,
gejaagdheid, nervositeit en prestatiedrang…… Want wat doen aan al die karrièremakers
in deze wereld. Al die hardlopers naar het sukses……. Ze lopen allemaal achter zich-
zelf aan. De mensen in onze maatschappij sterven langzaam. Hun ik-zijn wordt door de
wereld vermorzelt, omdat men door het mens-zijn alle kreativiteit in eigen geest
doodt en in eentonige sleur leeft, waarbij men zich zelf niet meer ontwikkelt. En wie
zijn ik niet ontwikkelt, is dood!"
Het systeem dat is zijn kunstwerk, dat is zijn teken. Het teken dat Anton Heyboer is.
Het systeem dat in al zijn werken het uitgangspunt is onder het motto: de kreatie is
het enige levende dat eeuwig is. Het is de opstanding. Niet in de laatste plaats het
systeem ook dat zijn leven leidde naar zijn bruiden.
"Laten we onze eigen speeltuin bouwen waar verder niemand meer zal komen, waar
we geen mensen meer hoeven te zien. Ik heb mijn buik vol van mensen."