Heuvelart.nl

Wilna van den Heuvel (1957) geboren en getogen in Oisterwijk, Nederland. Zij volgde haar opleiding in Utrecht waar zij in 1996 haar eindpresentatie had.

Voor Wilna is het schilderen met acrylverf op doek een onderzoeksproces. Vanuit een eerste idee laat ze zich meevoeren door de streken verf die ze op het doek zet. Elke streek die ze zet is een reactie op de vorige. Meestal onbewust en snel, maar soms bedachtzaam en bewust keuzes makend gaat ze een dialoog aan met het materiaal. Soms haalt ze verf weg. Meestal werkt ze laag over laag. Af en toe voegt ze, als in een collage, stukken papier of natuurlijk materiaal toe. Een werkproces dat zichtbaar blijft voor de toeschouwer. Regelmatig reflecteert ze op haar eigen werk om het proces dat doorlopen is opnieuw te ontdekken.

Vanuit haar vakgebied als spelbegeleidster is het een belangrijke ontdekking voor Wilna dat een kunstenaar bij de ontwikkeling van een kunstwerk dezelfde stappen doorloopt als een kind dat leert spelen. Het begint met het kijken en zoeken, de stap van het manipuleren. Welke mogelijkheden zijn er? De volgende stap is het experimenteren. Hoe werkt iets, wat kan ik ermee doen? Stap drie is de creatie: Hoe maak ik er iets moois van? De laatste stap is het eraan toevoegen van het eigen verhaal. Voor haar geldt dan ook: “Spelen is een kunst. Kunst is spelen”.

Onderwerp van haar schilderijen is de kwetsbare mens. Zonder een directe relatie met haar dagelijks werk als spelbegeleidster van kinderen met verstandelijke beperkingen en emotionele problemen te willen leggen, is Wilna op zoek naar het verhaal van de kwetsbare mens en zijn emotie. Deze kwetsbare mens wil ze vastleggen op het doek. Dat wil zeggen, de emotie die dit bij haar oproept. Het ultieme doel daarbij is dat de toeschouwer het verhaal zoals zij het ziet vervolgens integreert met zijn eigen verhaal, zodat een nieuw verhaal ontstaat.

Af en toe maakt ze illustraties bij verhalen van anderen. Dit heeft geresulteerd in een kinderboek. Een tweede is in de maak. De illustraties die ze daarvoor maakt zijn figuratiever dan haar schilderijen. Bij deze werken creëert zij minder ruimte voor het eigen verhaal van de toeschouwer.